تا کـــــــــی......؟

این دستـــها به جـاری ما تن نمی دهند

حتــی بـه گــل هوای شکـفتن نمی دهند

مـــا را بـــرای خـــاطــر پرواز تا بهار

راهی به حـجم دیده ی روزن نمی دهند

در انقــلاب رویــــش آتـــشــفــشان درد

سهمی به ذهـــن ملتــهب مــن نمی دهند

در روزگــار قدرت نـان بی حضور آب

فــرصت بـه عشق در دل آهن نمی دهند

رودیـــم و راه بستـــر مـــا را گـرفته اند

تــا کـی به ما اجازه ی رفتن نمی دهند؟

پریشــــــــان در باد

چـیست ایــن دفتر خـونین پـریشان در باد

بـــرگ آشـفتــه ی دیــوانه ی دیوان در باد

ذهـــن دریـــایی خــود را بــه شب تـنهائی

می سپارم به همان بی سر و سامان در باد

برگ زردی که در انــدیشه ی ســرگردانی

می زنــد نقــش پــریشانی تـــوفــــان در باد

ســوخت سرتـــاسر دیـــوان مـــرا در آتـش

آنـــکه می بـرد مـرا لحظه ی باران در باد

مـــا بـــه عریـانی و آشفتگی عادت کردیم

ریـــشه داریم بـــه تــقدیـــر پریشان در باد

می رســـم یـا که به پایان پریـشانی خـویش

می دهـم یا که به ایــن حـادثه پـایان در باد

......................

دوبیـــــــــتی ها

.........................

تورا دستـی به گل چیـدن نگیرد

خـزانــی در بهــــــــار تن نگیرد

در این دنیای غربت لحظه ای هم

خـدا هــرگز تو را از مـن نگـیرد

...............

غمی در وسعت جـونت نیفته

خزون در باغ وبسـتونت نیفته

مرا آواره کردی بـی مـروت

مگر چشمم به چشمونت نیفته

..............

عزیـز ودلنشــــتین وتـــــازه ای تو

بلنــــــدی و بلنـــــــــد آوازه ای تــو

به شعرمن نمی گنجی وچون عشق

همیشه خـــــارج از انـــــدازه ای تو

شعر زندگــــی

شاعر سـرود خط مســیری که رفـته بود

یک رهـــگذر میـان تــرافیــک پُر زدود

بر شاخه های روشـن سبـزش نبود برگ

با آن همه حــکایـت و بـا این همه وجود

چیزی شبیه گریه، ولی بی حضور اشک

گلبــرگــهای خشک لبش را که می گشود

جـاری تــر از همـیــشه، پــیـاده، زلال تر

می رفت تا به وسعت دریـا به شکل رود

وقتی بهـــار شعر غـریـبـــش شــکوفه داد

شاعـــربه مرز نقـطـه ی پایان رسیده بود

داغ عشــق

عشـقــی کـه قلب منـجـــمدم را مذاب کرد

ما را به جــرم با تــو نشستن کبــاب کـرد

یک شعله عشق در شب چشمم نفس کشید

یک آیه از نــــگاه تو را مـستـــجــاب کرد

چشمت همیــشه منتـــظر چــیـز تازه ایست

چیــزی شبـیـــه آنـچه دلـــم را مـجـاب کرد

مانند مرغ گــــم شده آرام و ســـر بـــه زیر

پـســـکوچه های ذهـــن مـــرا انتخاب کرد

لعنت به چشم خستــــه ی بـــارانـــی خودم

یک شب تــمـام نقشه ی ما را بر آب کرد

امشــب تــو نیـســـتی و ، بـرای گـــریستن

 بایـد تمـــــام غربـت مــــا را کــتــاب کـرد

*********  

بخاطرعدم فرصت کافی.وحال نه چندان مساعد

 وپاسخ نه چنـدان مطلوب بعضی دوسـتان به نقــد 

 آشعار شان ترجیح میدهم بعد ازاین در پاسخ پیام 

ها به سلامی و عرض ادبی بسنده نمایم .

 کـــــــــــــی..می شود..؟

..........................

 بایـد تــورا به شــورلبـا نت غــزل کنم

شیرینـی طــراوت ضـرب المثـل کـنـم

یک ذره از حلاوت لبهـــــای غنچه ات

بردارم ونهــــــــــایت شهــــــد عسل کنم

شرقـی ترین..حـــــــوالی فصل نگاه تـو

چشــم وچــــراغ جمـله ی اهـل محل کنم

گلبرگ های ســـــــرخ تورا در حریم باد

منشــور ســـــبز روشن بین المــــــلل کنم

چشم تورا به چشمه ی خورشــیدی زمان

در وسعتی به سیـــنه ی شب ها بدل کنم

ای آرزوی گمشــــــده در بیـــکران عشق

کــــی میشود دوباره تو را من بغــــل کنم

..............................

رباعــــــــــــی ها

…………..

دادم دل ولالــه زار دستـــــم دادی

پروانه ی بیقـــــرار دستـــــم دادی

حالا منــــم ودلـــــی پر از خلوت تو

دیدی که چگونه کار دســـــتم دادی

...............

در وسعت ســـوز وســــــاز بایــد بکشیم

این بــار گـــــــــــران که باز باید بکشیم

از هر کس ونا کسی دراین عصر وزمان

 با ایـن دل خســــــــــــته نـــاز باید بکشیم 

..........................

دوبــیـــــــــــتی ها

قفس هرچـــند دنبــــــال من وتوست

پریـــــدن قسمت بــــــال من وتوست

شکفتن در بهـــــاران سهــــم گلهاست

شکفتن در خزان مـــــــال من وتوست

..................

مـن وتـو اتفــــاقی ســــاده بودیم

پیاده همســـــفر در جـــــاده بودیم

دوبرگ تشـــنه ی خشکیده در باد

کنار دســـــت آب افـــــــتاده بودیم

..............

تصویر شکســــــــــته

بـی فایده ست اینکه اتــــومی کشی مرا

فـریــــاد می کـنی زگــلو می کشی مرا

در من شکست شـور شرابـی که داشتم

اما هنوز هـم بـه ســــــبو می کشی مرا

من تکدرخت پـیرم وتو در خیال خویش

چون غنچه ها ی باغچه بومی کشی مرا

در دفــتر صمـــــیمی ِ نقاشـــیت هـنـوز

مانند گـل، کـنـاره ی جــو می کشی مرا

بشکـســــته تـر زنقش نمـــــاز مسافرم

دیگر چـرا بـدون وضو می کشی مرا..؟

.........................

دوبیـــــــــــتی ها

نگاه هــر خیـا با ن برگ..پا ییز

وآوای در خـتـــان، برگ...پاییز

طنین خسـته ی نـارنجــی ِ شهر

هوای گریه ، باران، برگ...پاییز

.................

برو ای دل که دیگر نـــا ندارم

برای گریه ها یت جــــــا ندارم

در این خط عبور بــی سر انجام

تو میخواهی برو، من پـــا ندارم

................

به قربون پـــر و با لت بگردم

پریشان تر ز احوا لت  بگردم

بگو با من پرســــتوی مها جـر

کجـا باید به دنبــــا لت بگردم؟

.............................

متاسفانه به خاطـــرعکس العمل های نه چندان مطلوب ونا خـوشایدند

بعضی دوستان..پس از نقد بر کارهایشان در نظرات عمومی،که کلا به

در خواست خودشــان صورت میگیرد،تصمــــیم گرفته ام بعد از این با 

 احتیاط واعتدال بیشتری به نقد دقیق وباید ونباید های شعـر ها بپردازم..

 تابعد ازاین.با وجود اینهمه زحمت وصرف وقت زیاد.و.مشکلات متعدد 

پیامدهای نقد و نظرو لطف بعضــی یاران دامنـــگیرم نشود،وفقط جهت

ادای وظیفه به عرض سلام ونظری مختصربســنده خواهم کرد،باپوزش 

 وسپاس ازسعه صدر ومحبت همه دوستان بزرگوارم  

دوستان عزیز و یاران همدل

چند هفته از محضرتان

 رخـصــت

وقتی که شعری مرهم دلهای زخمی نیست حتی

این  شاعر دیوانه می خواهد  که  باشد یا نباشد

.................................

در این فصلی که من اسمش را فصل (غربت و تنهایی ) گذاشته ام  عصر

و زمانه بی تکیه گاهی،دنیای اینترنتی که می شود زیباترین لحظات دوستی

 رااز راه دور با دوســـتانی ترســیم کرد که حتی یک بار هم ندید یشــان.

 ۱- اینقدر این خطوط اینترنتی شکسته بسته شده اند که مخصوصا در جامعه  

ما یک گام هم با شما  همراه و تنظیم ، و سازش کوک نیست حتی یک روز. 

بخصوص در حوالی ما که محشر است و نمی شود روی آن  لحظه ای

هم حساب کرد .۲- و خیلی از دوستانی که دوست داری به عشق و محبت و

دوستیشان زندگی  خاکستری روزمره ات را شفافیت ببخشی . و با پیامهایشان 

حداقل لحظه ای خوش باشی خیلی دوستانی که بی بهانه و ناگهانی رهایت

می کنند و دیگر سراغی از تو نمی گیرند . چه بسیار دوســــتان اینترنتی 

ماههای قبل، که در انتظار آمدن دوباره شان نشسته ام ولی ردپایی از آنها  

پیدا نیست اینقدر بی تفاوت شده ایم که دیگر دست و دلمان به قلم نمی رود

 و شوق سرودن و نوشتن نداریم.چرا پابه پای هم حتی در دنیای مجازی پیش 

  نمی رویم؟ هر چند من کوچک و مخلص همه دوستانم و برای تک تک

پیامهایشان یک دنیا ارزش قائلم اما غم رها شدن از دوستان نیمه راه و حجم 

وسیع و متنوع درخواستها  در نقد های متفاوت که اکثرا از دایره حوصله ام

خارج واکثرا شرمنده از اینهمه محبت دوستان  بلند همتم که به سلامی بسـنده 

می کنم که به پیریم می بخشند و بر نازک دلیم . بخصوص  (قلب معیوب و 

شکســـته ام که اصلا این روزها تنظــیم نیست و باری گران بر دوشم شده).

۳-  بی محبتی نسبت به اهل قلـــم در نزد مسئولان فرهنـــگی و اجرایی 

جامعه هجرتی  نا خواسته را در دلم فریاد می زند اما حلقه ی مودت و

 دوستی که دوستان عزیزم به گردنم انداخته اند دلم راضی به رفتن دائمی

نیست که دلی در نزدشان به امانت دارم و از آنها نیز  محبت و عشقی در

 دل . گفتم دعایم کنید تا بتوانم حریف دردهای بی شماری که این روزها 

محاصره ام کرده اند از دردهای جسمی و روحی و ... در این جامعه ی

 بی پناهی و روزگار بی تکیه گاهی بشوم که نشدم.۴- پس با کمال شرمندگی

 از محضر شما عزیزانی که یک لحظه هم تنهایم نگذاشته اید رخصــــت 

می خواهم تا چند هفته ای در غربت تنهایی خودم خلوتی داشته باشم و

 تا چند هفته دیگر در صورت آرامش جسمی و روحی و رفع مشکلات 

فوق خدمتتان خواهم رسید و انشاء الله با انگیزه ای بیشتر و بهتر و اشعار

  و دلنوشته هایی رساتر ودلنشین تر عرض ادب خواهم نمود.

.................................

پس از محضرتان تا چند هفته مرخص می شوم ولی دوستان با محبتی که

دوست دارند گاه گاهی بااظهار محبت و عطر پیامشان خرسندم سازند

می توانند در قسمت نظرات همین پست که فعال نموده ام اظهار محبت نمایند.

..............................

تا دیداری تازه و زیارت دوباره تان

حق یارتان ...... یا علــــــــی 

فصل رباعــــــــــی

 انتظار

تو آمدی و قـــرار را آوردی

پایان شب انتظـار را آوردی

با آمدنت جهان شکوفـا گردید

سرسبزترین بهـــاررا آوردی

****

هجر تو زدرد و داغ دلگــیرم کرد

اندوه و غــــم زمان زمینگیرم کرد

گفتند که جمعه میرسی از کعــــــبه

این رفتن جمعه جمعه ها پیرم کرد

****

آلوده به گِل چشمه ی زمزم نکنید

از آینه ها ، سنــــــگ فراهم نکنید

هر شب شبمان ســـیاه تر می گردد

تعداد ســـــــــتاره هایمان کم نکنید

****

با اشک خودم شکستِ دریــا دادم

 بر باد، تمــــــــام هستِ دریا دادم

 آن شب دل من عجیب طوفانی شد

  وقتی که دلـــــم به دستِ دریا دادم 

****

آنروز چقدر ســــاده سر میکردند

با پای پیـاده هم سفــــــر میکردند

وقتی که دلی بــــــار گرانی میشد

از بردن آن صرف نظر میکردند

****

با تو، دل خسـته ی کبــابم یک شب

گفتم بزنم حرف حســــــابم یک شب

با این همه بیقــــــراریَت تا دم صبح

 نگذاشتی ای دل، که بخوابم یک شب

****

من ماندم و خاطری پریشان بی تو

چشمی که گرفته است باران بی تو

از دایره ی حوصله ام بیرون است

 وقتی به لبــم رسیده این جان بی تو

****

ای رود بیــــــــا دشــــــت مراآب بگیر

این شب..شب خسته را به مهتـاب بگیر

ای وسعــــــت آغــوش صمیمــــانه ترین

 من عکس تو ام بیـــا مــرا قــــاب بـگیر

ولادت با سعاد ت سا لار. شهیدان آقا.ابا عبدالله الحسین ع

 حضرت ابوالفضل العباس س.جا نباز رشید کربلا

وامام سجاد ع..پیام رسان خون شهیدان کربلا

به شما رهر وان وعاشقان آن بزرگواران تبریک وتهنیت میگویم

..................

سالار شهـــــــیدان(امام حسین ع)

.............

سرسبزتیرین اوج کــــلام ِ عشقی

هرجا که تویی عطر پیام ِ عشقی

با آمدنت جــــــهان شکوفا گردید

تاریـــخ تولـــــــــــــد تمام ِ عشقی

................

در کرببــــــلا حماسه ی خون آمد

خورشید شرف به صحن گردون آمد

در وصف حســــین بن علی میگویم

از عشق..هر آنچه بود..بـیرون آمد

...................

جانباز کربلا(ابوالفضل العباس.س)

...................

در باغ وفــــــــا شکوفه ی یاس شکفت

در وسعت عشق...شور واحساس شکفت

مـــردانــــگی تمـــــام عا لـــــــم....یکجا

در وا ژه ی دلنشــین عبـــــــــاس شکفت

...............

درراه خــــدا کسی چو عبــاس نکرد

در باغ وفــا چو آن گــُل یـــاس نکرد

درس ادب وشهـــامت وجانبـــــــازی

مانند ابو الفضــــــل کسی پاس نکرد

کــــــــــــــــلاغ ها

صف بســـــــته اند در قفس سبز باغ ها

جای پرندگان صمیـــــــــــــمی کلاغ ها

حالا برای بال قـــــناری قفس شده است

برگ عبور تیـــــــــره ی پرواز زاغ ها

هر شب به دست تیر و کمانهای بچه ها

باران سنگ می شکند این چراغ هــــــا

غیراز ردیف چوبه ی داری نمانده است

در کوچه های خلوت خاموش باغ هــــا

تکرار قافیه ست ولی چـــــــاره ای نبود

تکرارهای فصل ســــــــــــــیاه کلاغ ها

زمانی بیشــــــــتر

 می شود این روزها با من بمــــــانی بیشتر..؟

همنفس باشم به احساسـت زمـــــــانی بیشتر

سهم پروازم اگر می شد به قـــــدر عشــق تو

می کشــــید م پر به اوج آسمــــــــــانی بیشتر

سبز خواهم شد، تــناور می شوم در باغ، اگر

در کنار لحظـــــــه های من بـــمــانی بیشتر

در غزل ها با ردیف چشــــــم تو...از سوختن

شعله شعله می کشــــــیــدم با زبـــــانی بیشتر

بار ها بـــهر تومـــیمـــــُردم  به شـــوق بودنت

قسمت من بود اگر ازعــشــق، جـــــــانی بیشتر

 ****

فصل رباعــــی

ما پنجره ی کِه , بسته بودیم آیا ؟

گلبرگ دل ِ کِه , خسته بودیم آیا ؟

روی دل ما تمــــــــام درها بستند

بال چه کسی شکسته بودیم آیـــا ؟

....

با گریه ی خود شکستِ دریا دادم

بر باد , تمام هستِ دریــــــــا دادم

حال دل ما عجیب طوفـــــــانی شد

آن شب که دلم به دست دریا دادم

در پنــــــــاه تو

یک پـــنجره به سمت نگاهم نمیدهی

آبی به هُـــر م شعـــــله ی آهم نمیدهی

روزم زشــام تیره ی عــــالم ســیاه تر

وقتی تو نیـــز دل به نگاهــــم نمیدهی

وقتـی دریـغ می کنی از من نـــگاه را

خورشــید را به شام ســـیاهم نــمیدهی

در این قفس که راه نفس نیز بسته است

حتی به سمت پنـــــجره راهم نمی دهی

حالا چرا به وسعت آغوش گرم خویش

در این شـــب غریب پــناهم نمی دهی

..........................

فرصت پرواز

حرفی بزن سکوت دلـــــــــــم را تکان بده

یک جــــرعه عشق بر دل بی همزبان بده

پر می کشم به وسعتی از بیکـــــــرانه ها

از این قفس به بـــــــــال و پرم آسمان بده

از گوشه هـــــــای شرقی چشمان روشنت

اشراقم از نهـــــــــــایت یک کهـــکشان بده

گل می دهـــم به بوی بهـــاری که می رسد

بغض مـــــــرا به زخــــــم شکفتن امان بده

گفتی شبی شکســــــته بیـــــــــایم به دیدنت

یک شب مـــرا به خــــــلوت خود آشیان بده

اوج بـــلوغ بـــــــاور بغض شکســـــــته را

بر قــــــــله هــای زخمـــــــی آتشفشان بده

تا بشکــــفد شکـــــــــوه شکفتن بـه باورم

یک پنـــــجره به سمت نگـــاهت زمان بده

از این هوای خســـــته ی ابـری دلم گرفت

خورشــــــــید من بیـا و خودت را نشان بده

.......................

داستانی برگرفته از عصر دلتنگی ها

خاطرات تنها ترین پدر

( به بهانه روز پدر )

ناگهان چقدر زود دیر میشود (.قبل از بیان  این داستان بگویم که جریان این داستان به خانواده ی ما مربوط نمیشود.وبه لطف خداوند.کانون خانوادگی ما یکی از سالم ترین ومعطر ترین وهمدل ترین کانون های خانوادگی است..وفرزندانم با عنایت الهی ومحبت اهل بیت وتربیت صحیح خدمتگزار وهمکاری صادق برای پدر ومادرشان در طول این شصت سال زندگی ما بوده اند وبا طراوت ودرکمال عشق و صمیمیت به همدیگر زندگی میکنیم وفرزندانم وخانواده ام چشم وچراغ زندگی من هستند.).نقل این داستان بیانش حوادث مستمر تلخی است که این روزها نظیرش در گوشه وکنار وحتی شهر های مختلف کشور اتفاق میافتد وکسی هم بفکر فرهنگ سازی سالم آن نیست وایجاد صدها خانه سالمندان در اصیل ترین نواحی کشور خود دلیل روشن چنین جریانی است..واین شاید زنگ هشداری باشد برای نسل های امروز وفردا..تا بیشتر قدر این نعمت های بی نظیر الهی را بدانند وعاطفی تر به فریضه ای که خیر دنیا وآخرتشان در آنست بنگرند.(..همین چند سال پیش بود که با ستاره ازدواج کردم , در کلبه ی ساده مان همه اش عشق بود و محبت و لبخند . با لطف خدا پسرها و دخترها یکی پس از دیگری به دنیا آمدند وبا هزاران خون دل بزرگ شدند . پسرها زن گرفتند و دخترها به خانه ی بخت رفتند بروبچه های عصر ماشین استقلال می خواستند , یکی یکی از من و ستاره جدا شدند زیرا دیگر حال و هوای ما پیرها برایشان قابل تحمل نبود تا اینکه یک روز شدیم مثل روز اول , من و ستاره تنها ی تنها اما خیلی پیرتر و خسته تر تک و تنها تو چشمهای هم نگاه می کردیم و آرام می خندیدیم , باز هم عاشق هم بودیم , گویا در زمان پیری بیشتر به هم احتیاج داشتیم و بیشتر به هم دلبسته بودیم . همیشه بعد از نمازهایم از خدا می خواستم که من چند سال زودتر از ستاره بمیرم که حوصله تلخی تنها ماندن و جانکندن را دور از ستاره در خلوت خویش نداشتم . ستاره با تمام ناتوانیش سر ساعت غذایم را حاضر میکرد و داروهایم را مرتب به من می داد , زنم نبود او همه چیزم بود , دکتر و طبیب و پرستارم  بود , افسوس که دعاهایم اثر نکرد و ستاره قبل از من بارو بنه اش را بست و شبی مرا تنها گذاشت و رفت چه شبهای تلخی که بی ستاره بر من گذشت . بچه ها سه چهار ماهی مرا دست بدست کردند و دست آخر چون تحمل نگهداریم را نداشتند به خانه سالمندان بردند . پرستارهای زحمت کش حسابی تر و خشکم می کردند  اما با همه این وجود عطر خانه را نداشت , با  پیرمردهای آنجا زمزمه هایی داشتیم  و تا پاسی از شب برای هم از گذشته قصه می گفتیم . اولین سالگرد بی ستاره را در خانه سالمندان به اتفاق پیرمردها و پیرزن ها مراسم ساده ای گرفتیم و بیادش شمع روشن کردیم چه روزها و ماه ها که گذشت و بچه ها به سراغم نیامدند فقط شب ها کمی که به خواب می رفتم ستاره به خوابم می آمد و با مهربانی سرم را در دامن می گرفت و احوالم را می پرسید کنارم می نشست و چند لحظه بعد مثل خواب و خیالی مرا تنها می گذاشت و می رفت گاهگاهی پس از تحویل سال نو , فرزندانم  دست در دست بچه هایشان با دسته گل و شیرینی بعنوان رفع مسئولیتی در خانه سالمندان به دیدنم می آمدند , که هر شاخه گلشان تیری در قلبم بود . ای کاش چند لحظه ای مرا درخانه خودشان پای سفره هفت سین و موقع تحویل سال می بردند تا شیرینی داشتن فرزند را احساس کنم اما با همه درد و داغ ها دلم قبول نمیکرد نفرینشان کنم  آخه بچه ها پاره ی جگر ما هستند مگر میشود نفرینشان کرد با تمام کم محبتیشان . چند شب پیش  ستاره به دیدنم آمد چقدر خوشحال شدم از دیدنش که قول داد دفعه دیگر که به دیدنم می آید در هفته بزرگداشت پدر مرا با خودش به سرزمین  سادگیها و دوستی ها ببرد حالا چند روزیست که بی صبرانه منتظر ستاره ام تا با دست های مهربانش  دستم را بگیرد و از خانه سالمندان و غربت تنهایی نجاتم دهد و دوتایی مثل دو مرغ عاشق پرواز کنیم و از قفس تنگ و تاریک بی مهری عصر دلتنگی ها رهایی پیدا کنیم و زندگی تازه ای  را با همان عشق و صمیمت اولیه از نو با حال و هوای دیگری  آغاز کنیم .)

هرچند که یک روز خوش ازعمــرندیدیم

هرروز دگــــــــر حسرت دیروزکشیدیـــم

پیری به رخ ما خط ازآن روی کشیده است

تا خوانی از این خط که به دنیا چه کشیدیم

داستان از : سید محمد رضا هاشمی زاده

گپ وگفتی صمــــــــــیمی با عزیزان همـــــــدل

................................

 از دشمنان برند شـکــایت به دوستان....چون دوست دشمن است شکایت کجا بریم

  ...................................

  دنیای اینترنت دنیایی است  پاک.زلال واگربه نحوه شایسته ودرست از آن

   استفاده شود نقش خودرا به نحو کامل در اطلاع رسانی..وپیوند دلهای مردم

  عالم ایفا خواهد کردودلهای عالمیان در این عصر غربت بهم صمیمانه

   پیوند  میزند.و. دست آوردهای علمی ومفید را بمردم هدیه بدهد..به شرطی که

  به شکل ارزشمند وشایسته ای از آن استفاده شود...اما اگر از آن سوء استفاد

  شود وبصورت وسرگرمی غیر سالم به ضرر دیگران از آن استفاده شود.بلای

  جان همه عالمیان خواهد بود ومخرب...به عنوان نمونه بنده شاعری هستم که

 همو طنانم را دوست دارم...وهم در این دوسال با همه اهل ادب فارسی...همدل

 وصمیمی در ارتباط بوده ایم...واز همدیگرمطالب ارزشمندی فرا گرفته ایم....

 ومعطر دلهایمان را از راه دور بهم گره زده ایم.وهیچگاه مشکلی هم پیش نیا مده

است....وجز محبت وخدمتگزاری کاری انجام نداده ام...روی همین اصل با توجه

 به شعر های زلال ..ساده وصمیمی خواننده های بزرگواررا  در سراسر عالم.به

خلوت تنها ییم پیوند زده ام..وبه نظر اکثر صاحبنظران از نظر شعری واخلاقی تا

حدودی مقبولیت عام وتام پیدا کرده ام.متاسفانه این روزها ویروس های.نا خوشایند

اینترنتی بهرنحوحتی بنام ارشاد ونصیحت.و؟.کوچکترین وساده ترین یامهای مرا

نسبت به دوستانم رد یابی کرده به زیر سوال میبرند..وبی هیچ دلیلی د لنوشته هایم

 را بمباران میکنندودل مجروح مراهرروز زخمی تازه میزنند.وبا بمباران..

 نوشته ها وشعر هایم و پیامهایم فاجعه ای تازه می آفرینند..وباید هر روز شاهد

  دردی وفاجعه ای تازه باشم که خودم هم ازآنها خبر ندارم.کجاست آن

  جامعه ی قانونمندی که.ببینند چه معرکه ای در دنیای اینتر نت.بپا شده است ؟هر کسی

   با بی حرمتی به شخصیت های علمی ادبی کشورمیتازد  وجلودارش هم کسی 

  نیست. ویک دل خون روی دستمان.به نظر شمااهل معرفت درچنین

   فضایی شاعر ودوست دلسوخته شما با آنهمه رنج وتلاش فرهنگی وادبی چقدر..می

 تواند این بار گران را تحمل کند چقدر بی حرمتی وزخم زبان که می دانم

  آنها از سرحسادت است و حسادت...که شما از سن وسابقه ی فرهنگی علمی و 

    اخلاقی من آگاهید....مرده شور چنین فضای اینتر نتی را ببرد...به حرمت

    قلم سوگند دوست دارم تمام تالیفات ونوشته های سا لیان سالم را در

  جلو چشم مسولین محترم و همه مردم بسوزانم وخاکسترش را

    به باد دهم..تا از این هیاهو راحت شوم وعلی بماند وسر .کچلش

.در چنین فضای مسموم و هرکی به هرکی به نظر شما اهل دل ومعرفت...به راستی

     باید چه کار کرد..؟این است دنیای سالم ارتبا طات امروز؟؟؟؟؟

   به راستی با چنین شرایطی چه کارباید کرد.استقامت تاکـــــــــی...؟.............التماس دعا

........................

 ومنتظررهنمودهای شما...سید محمدرضا هاشمی زاده..